nr. 73
VICTORIA, BC,
SIERPIEŃ 2016
NavBar

INFORMACJE 
LOKALNE
ważne adresy i kontakty

NADCHODZĄCE IMPREZY
I WYDARZENIA

W Domu Polskim
Kalendarz imprez
do końca roku

Piknik Polonijny
Nad Elk Lake
28 sierpnia

Biesiada
Dom Polski
3 września

Polski Festival
Vancouver
4 września


ARTYKUŁY

Od Redakcji

W. Widział -
Bitwa Warszawska

Cud nad Wisłą

P.Stokłosa-
Czereśnie

w 20 smakach

E.Kamiński
Zesłańcy

cz. 4

E.Caputa-
Poczytajcie

recenzja książki

L. Mongard-
Szałwia


M.Lachowski-
Grupa teatralna

podziękowanie

I.Lompart-
Polska Szkoła

zakończona piknikiem

W Galerii Stron
Chełmoński

Polskie pejzaże

Helena Mniszkówna
Trędowata

odc. 28

Rozmaitości
ludzie listy piszą

Indeks autorów

Lidia Mongard

Szałwia


Szałwia jest jednym z najliczniejszych gatunków w rodzinie roślin miętowych, bo liczy około tysiąca odmian i występuje w postaciach jednorocznych, dwuletnich i wieloletnich. Wyróżniającą cechą szałwii są występujące w kwiatach organy zapylania, które mogą być dostępne zarówno dla owadów jak i ptaków. Specyficzny mechanizm zapylania sprzyjał wyksztalceniu się różnorodności i do dziś dostarcza on biologom materiałów do studiowania i dyskusji nad sposobem usystematyzowania tych roślin.
Dla potrzeb leczniczych, kulinarnych i kosmetycznych od najdawniejszych czasów stosowano, pochodząca z okolic Morza Śródziemnego, odmianę Salvia Officinalis, znaną w Polsce pod nazwa Szałwia lekarska, lub ogrodowa. Nazwa Salvia pochodzi od starożytnych słów oznaczających “salvation”, czyli zbawienie, albo uzdrowienie. Część druga imienia rośliny, Officinalis, nawiązuje do magazynów przy klasztornych aptekach, gdzie szałwia była niezbędnym surowcem. Jeszcze przed nasza erą Hipokrates z Kos, wymieniał szałwię jako roślinę konieczną w ziołowym ogrodzie ze względu na jej lecznicze właściwości. Wielokrotnie powtarzane w dawnej, medycznej literaturze powiedzenie: “Dlaczego człowiek miałby umierać, jeśli w ogrodzie uprawia szałwię?” przypisuje się nauczycielom z włoskiej szkoły w Salerno, działającej w dziesiątym wieku. Długo wierzono, ze szałwia może być pomocna w zwalczaniu “sil nieczystych”, łagodzeniu ukąszeń węży oraz wielu innych problemów zdrowotnych. W średniowiecznej Europie zioło to znane było, jako składnik “Octu czterech złodziei”, lekarstwa stosowanego w próbach zwalczania “zarazy”. Przez wiele wieków europejscy i arabscy handlowcy korzystnie wymieniali suszona szałwię za herbatę, bo także w Chinach doceniano jej lecznicze zalety.
Popularność i stale stosowanie szałwii pozwoliło na praktyczne zweryfikowanie jej właściwości oraz potwierdzenie ich przez współczesne badania naukowe. Napary z szałwii są dziś polecane, jako skutecznie płukanki w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej. Szałwiowe kąpiele i kompresy przyspieszają gojenie się stłuczeń i nadwyrężonych stawów oraz zapobiegają nadmiernemu poceniu się. Szałwiowe wyciągi, podawane doustnie, wspomagają układ trawienny. Mycie zębów sproszkowanym suszem działa wybielająco i poprawia kondycje dziąseł. Pozyskiwane z ziela olejki eteryczne używane są w perfumerii i produktach do pielęgnacji włosów i cery.
Jako zioło kuchenne szałwia używana była dla zamaskowania smaku i zapachu mięs nie pierwszej świeżości, a także dla konserwowania potraw przeznaczonych na dłuższe przechowywanie. Dodatek szałwii ceniono tez za łagodzenie skutków spożywania ciężkich i tłustych dań. Te same właściwości wykorzystują także dzisiejsze przepisy, zalecające nacieranie szałwią mięsnych pieczeni czy doprawianie ziołem nadzienia do indyka. Prawdziwa kulinarną atrakcją są smażone w oliwie szałwiowe liście, używa się ich do “wykańczania” przecieranych zup jarzynowych lub gotowanych warzyw. Oryginalną przekąską do piwa będą smażone liście zanurzone uprzednio w cieście naleśnikowym. Jadalne kwiaty można dodać jako swoistą ozdobę do każdej zielonej sałaty, a także lodów, zimnych napoi i owocowych deserów.
Szałwia, ze swymi jasno fioletowymi kwiatami i srebrno-zielonymi liśćmi może być ozdobą każdej rabaty, ale szczególnie dobrze prezentują się ogrodowe kompozycje z tej rośliny, bo można też znaleźć odmiany kwitnące w innych kolorach i o liściach kremowo lub biało zielonych, albo purpurowych. Wieloletnie rośliny, raz posadzone na słonecznym miejscu wymagają tylko dorocznego przycięcia, aby uniknąć zdrewniałych łodyg. Zabiegu tego warto dokonywać zaraz po przekwitnięciu, bo zapewni to ładnie wyglądające krzaczki przez cala zimę. Gałązki szałwii dodane do ciętych kwiatów przedłużają ich żywot, a same także mogą być układane w długotrwale, niebanalne bukiety.
Nie wierzymy dziś, że uprawa i stosowanie szałwii zapewni nam nieśmiertelność, ale z pewnością, prócz dostarczania właściwości leczniczych, roślina ta umili nasze życie wdzięcznym wyglądem i świeżym zapachem.>

  Następny artykuł:

Napisz do Redakcji