nr. 91
VICTORIA, BC,
Październik 2019
NavBar

INFORMACJE 
LOKALNE
ważne adresy i kontakty

NADCHODZĄCE IMPREZY
I WYDARZENIA

Polskie Delikatesy
w Victorii
zapraszają


ARTYKUŁY

Od Redakcji

E.Kamiński-
Co słychać

w kraju nad Wisłą

A.J.Połczyński-
Najsławniejszy

polski klasztor

J.Kubik
O herbacie

kilka słów

E.Kamiński-
"Barbarossa"

w natarciu

J.S.-
Moniuszko

w rok moniuszkowski.

White Eagle Band-
List Otwarty
do członków
Stowarzyszenia

Z konsulatu RP-
List
wybory

ECK-
Protest klimatyczny
fotoreportaż

Helena Mniszkówna
Trędowata

odc. 44

Rozmaitości

Indeks autorów

Jan Kubik

Kilka słów o herbacie


Herbata, podobnie jak kawa, jest dziś napojem popularnym na całym świecie, jednak, by to nastąpiło upłynąć musiały wieki.
Herbata może nie szkodzić ludziom zdrowym, wręcz poprawia ich samopoczucie. Natomiast ludzie z różnymi niedomaganiami sercowymi powinny jej unikać. Picie naparu herbacianego jest niewskazane przy kłopotach z krążeniem, nadciśnieniem, chorobami żołądka i problemami skórnymi.
Ojczyzną herbaty są południowe Chiny. Uprawia się ją tam od 350 roku naszej ery. Chiński zwyczaj picia herbaty przeniknął stopniowo do krajów sąsiedzkich, ale bardzo powoli, bowiem w Korei herbata rozpowszechniła się w IX wieku. Natomiast do Europy dotarła dopiero w wieku XVI. We Francji zaczęto pić herbatę w roku 1648, a w Anglii w roku 1650.
Pierwsi przywieźli do Europy herbatę Holendrzy. Żeglarze holenderscy traktowali napar z herbaty, jako skuteczne lekarstwo na febrę. Było to złudzenie, ale picie herbaty pomagało w obniżeniu wysokiej gorączki i poprawie stanu samopoczucia chorego.
Do Polski przybyła herbata za czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego, który pijał herbatę w eleganckich filiżankach z chińskiej porcelany, w chińskim gabinecie Pałacu Łazienkow-skiego i czynił to z właściwym sobie wdziękiem, ale król znany był z tego, że przepadał za światowymi nowinkami.
Dziś herbata jest popularna we wszystkich krajach świata. Sposobów jej picia i parzenia istnieją setki, tysiące, różne narody mają swoje własne herbaciane przepisy.
Bardzo charakterystyczny był rosyjski zwyczaj picia czarnej herbaty z samowara – samowar to pękaty kociołek z wodą, pod którym paliło się drzewnym węglem, uzyskując wrzątek. Zalewało się nim podgrzane liście herbaciane znajdujące się w porcelanowym czajniczku na górze samowara. Po kilku minutach mocną herbatę z czajniczka nalewało się do filiżanek dopełniając wrzątkiem Taka herbata była niezwykle aromatyczna i miała przepiękny jedyny w swoim rodzaju kolor. Pijało się ją podjadając konfitury. Samowary gdzieś zniknęły, ale w wielu polskich domach parzy się do dziś herbatę w czajniczku i podaje w postaci esencji rozcieńczanej wrzątkiem.
W Japonii popularna jest herbata zielona, jej spożywanie odbywa się w tradycyjny sposób, według starożytnego ceremoniału pełnego sekretnych znaczeń. Herbatę parzy się w sposób specjalny. Najpierw rozciera się listki, przeważnie zielonej herbaty „tien-cza na drobny puder, a następnie wsypuje się ten proszek, małymi porcjami do specjalnego czajniczka. Każdą porcję zalewa się jednakową ilością wrzątku. Każdą nową porcję herbacianego pudru wraz z wrzątkiem ubija się ryżową miotełką na masę o konsystencji śmietany. Tak przyrządzona herbata jest ożywcza jak morska piana. W Birmie natomiast świeże listki herbaty dodaje się do sałatek, a w Tybecie z listków herbacianych przyrządza się zupę. W Nepalu pije się herbatę z masłem, a w Kirgizji gotuje się liście herbaciane z baranim tłuszczem, zaś w Tajlandii używa się herbaty do robienia kaszanki.
W kuchni chińskiej suchą herbatę stosuje się, jako przyprawę do dań mięsnych, warzyw, a także i do ryżu. W Chinach picie herbaty wiąże się z szeregiem tajemniczych obyczajów, jak ten, budzący zdziwienie wśród obcych przybyszów, polegający na pukaniu w stół, gdy ktoś nalewa gościowi herbaty. Zwyczaj ten sięga czasów panowania dynastii Oing (1644-1911). Jeden z cesarzy tej dynastii lubił podróżować incognito po swoim państwie i obserwować zachowanie swoich poddanych. W jednej herbaciarni zachwycił go fakt, że człowiek, który go obsługiwał przechylił się nad stołem i napełnił czarkę herbatą bez urojenia najmniejszej kropli. Cesarz sam postąpił podobnie, ale porozlewał cenny płyn dookoła. Nie dał za wygraną i postanowił wyćwiczyć się w tej sztuce. Etykieta wymagała, by poddani kłaniali się cesarzowi. To zdradziłoby jego tożsamość., Więc cesarz wymyślił, że zamiast pokłonów poddany zastuka czterema palcami w stół. Do dziś puknięcie w stół jest w Chinach formą podziękowania za czarkę herbaty.
Główne plantacje herbaty znajdują się w krajach azjatyckich. Aby herbata ukazała się w gotowej postaci na rynku wymaga to różnorakich zabiegów. Aby uzyskać jeden funt herbaty, trzeba zebrać na to około 1500 listków herbacianych. Listki i pączki po zbiorze poddawane są różnym zabiegom. Przede wszystkim skręcaniu u procesu fermentacji. Podczas zabiegu fermentacyjnego listki ciemnieją.
W handlu rozróżnia się trzy zasadnicze rodzaje herbaty, a mianowicie: czarną, zieloną i oolong. Na rynkach światowych za najlepsze gatunki herbaty uważa się te, które pochodzą z plantacji wysokogórskich.
Herbatę powinno się przechowywać w słoiczkach szczelnie zamkniętych. Zapobiega to utracie aromatu i chroni od wilgoci.
Najpopularniejsza w Europie, a także na kontynencie amerykańskim jest herbata czarna, zwana też angielską. W handlu znajduje się wiele jej gatunków, w zależności od wielkości listków, drobnych pączków i górnych pędów. Zielona herbata nie jest produktem sfermentowanym i dlatego jest inna w smaku. Tego rodzaju herbata najbardziej popularna jest w Japonii, w Chinach, a także w innych krajach Azji, ostatnio również w północnej Ameryce i w Kanadzie, a także w Europie.
Produkcja tej herbaty polega na lekkim zaparowaniu listków, oraz ich suszeniu bez poddawania fermentacji. Napar z takiej herbaty ma kolor lekko zielonkawy. Herbata ta jest aromatyczna, ale bardzo się różni zapachem od herbaty zaparzanej z listków fermentowanych i zwijanych. W zbiorach i obróbce liści herbacianych w Chinach i Indiach uczestniczą całe rodziny, również małe dzieci.
Trzeci gatunek herbaty znajdujący się w handlu, to gatunek pośledni.
Najbardziej cenione są herbaty pochodzące z Chin, Cejlonu, z Himalajów (Chińska prowincja Yunan), z obszarów górskich Indii oraz z Tajwanu.>

  Następny artykuł:

Napisz do Redakcji